ตอนนี้ทำซีจีD18ที่ค้างไว้ตั้งแต่ต้นปีที่ผ่าตัดข้อมือเสร็จใหม่ๆ
พอวาดมาถึงจุดก็ค้างมากๆ
 
 
 
กับวาดเล่นบ้าง... (ไม่กล้าโชว์)
 
 
โซนบ่น
พอว่างอยากจะวาดรูปก็กลับพบว่า ตัวเองไม่สามารถจับเมาส์ปากกาได้ทั้งวันเหมือนเมื่อก่อนได้
ข้อมือปวดเมื่อยจนต้องปล่อย เฮ้อ
 
บางครั้งคนเราก็เฟลกันดื้อๆเนอะ
เพราะเฟลแล้วไม่มีที่บ่น ก็มาลงบล็อคนี่ล่ะ
ทำไงได้ถ้าลงทวิตกับเฟสก็เป็นที่น่ารำคาญของคนร่วมTL ไม่มีใครชอบคนหดหู่หรอกเนอะ
 
 
 
*นั่งขุดดิน
 
ส่วนตัวอยากวาดโดแบบสมบูรณ์ ตัดเส้นติดสกรีนซักเล่ม แต่ก็คิดว่า ทำไปก็ขายไม่ค่อยออกอยู่ดีล่ะนา...
ความคิดนั้นเข้ามา มันเป็นแผลทุกครั้งที่ออกโด ตั้งแต่โดเล่มแรกเลยล่ะ ทำร่วมกับเพื่อนๆ แต่น้อยคนมากที่จะชอบเรื่องเรา และก็เหมือนจะเป็นเรื่องแถมซะทุกครั้ง ส่วนมากงานตัวเองจะขายไม่ค่อยออก ไม่ค่อยมีคนสนใจเท่าไหร่ จนบางครั้งรู้สึกว่าควรทำงานเบื้องหลังไปเถอะ จนหลังเข้ามหาลัย เพื่อนทีทำโดร่วมกันก็แยกย้ายไปทิศต่างๆตามม.ที่ได้และไม่ค่อยว่างกัน ก็มีเรานี่แหละที่มีเวลาว่างมากที่สุด นั่งเฝ้าบูธ ขายโดทั้งของเพื่อนที่ฝากขายทั้งตัวเอง จนกระทั่งเริ่มทำโดแฟนอาร์ตออกเดี่ยวมีคนแวะมาก็ผ่านไปเรื่อยๆ เรื่อย เรื่อย.... ขายได้แบบอืม งานละเล่มสองเล่ม ที่มันเจ็บปวดก็เวลาโดเพื่อนขายดิบขายดี แต่ตัวเองขายไม่ออกนี่ล่ะ"orz ทำซีจีโพสที่ไหนก็ไม่ค่อยมีใครเข้าไปดูจนท้อมากๆ แต่ตอนนั้นเรื่องเรียนในรั้วมหาลัยก็พอแบ่งเบาไม่ให้คิดถึงมันมาก
 
และเล่นบอร์ดดำ เข้ากลุ่มแม่บ้านD18 และเล่นเอกทีน ถึงเริ่มมีเพื่อนผ่านอินเตอร์เนตบ้าง... จนบ้าจี้จัดงาน