[fic][khr]What is love? III (D18) ตอนที่ 3

posted on 11 Aug 2013 17:37 by papyrustree in fanfic

ต่อกันเลยค่ะ

 

Katekyo hitman Reborn! Fan Fiction

What is love? III

Pairing: D18 6918 27??

Rate: PG-15

Warning: Yaoi, C?

 

ตอนที่ 3

"ฮิบาริคุงวันนี้คุณหมอสูติจะนำเซลล์ไข่ออกมา เพื่อไปทดสอบนะครับ"

"ขั้นตอนนั้นไม่ต้องแล้วล่ะ" ผมตอบปฏิเสธไปตรงๆ

"เอ๋ ทำไมล่ะครับ มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า หรือทะเลาะกับดีโน่ซัง"

เจ้าแว่นกินพืชร้องเสียงหลง

"เปล่า เจ้านั่นน่ะอยู่ตรงโน้น แล้วขั้นตอนนั้นหมอนั่นข้ามขั้นไปเรียบร้อยแล้ว"

แล้วผมก็ชี้ไปที่พ่อม้านำเข้าจากอิตาลีที่กำลัง ให้อาหารนกแทนผมอยู่ในสวน

"คุณดีโน่!! นี่มันยังไงมายังไงกันครับ"

ไม่ได้อยากจะบอกใครหรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน แต่ก็ต้องแจ้งหัวหน้าใหญ่ศูนย์วิจัยรู้

"แต่คุณฮิบาริ เรายังไม่ได้ทดสอบเลยว่าเซลล์สามารถอยู่ได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งพลังสายหมอก"

อิริเอะโชวอิจิโวยวายถึงความไม่แน่นอนนั่น แต่จะให้ผมสละเอาไข่ที่ผสมแล้วออกมาหรือ ไม่มีทาง

"ไม่รู้สิ ก็คงต้องรอดู"

ผมตอบไปตามสถานะตอนนี้ ถึงแม้ว่าในส่วนลึกของจิตใจ ผมรู้สึกว่าเด็กพวกนี้ถือกำเนิดขึ้นมาจริงแล้ว

 

 

 

"ต้องรออีกซัก 10-15วันครับ จึงจะตรวจสอบได้ว่าคุณฮิบาริตั้งท้องหรือไม่"

อิริเอะโชอิจิเชิญหมอสูติมาอธิบายความเป็นไปและแผนเวลาใหม่ให้แก่ว่าที่คุณพ่อคุณแม่ฟัง ถึงกระนั้นว่าที่คุณพ่อก็ยังมีคำถาม

"เอ่อ คุณหมอครับ ในระหว่างนั้น ผมยังสามารถมี เซ็..." โป๊ก!! เสียงกระโหลกหนาๆของม้ากระทบด้วยทอนฟาดังขึ้นทันที เจ้าบ้าในหัวมีแต่เรื่องอย่างว่าหรือไง ฮึ่ย!!

 

หลังจากส่งหมอสูติกับอิริเอะโชวอิจิกลับไป ผมกับเจ้าม้าพยศก็มานั่งทานของว่างกันริมระเบียง

หลังจากเล่าเหตุการณ์ความเป็นมาทั้งหมด ม้าพยศกลับไม่มีอาการตกใจ วิตกกังวล หรือจะเทศนาผมเลย จนผมอดน้อยใจขึ้นเล็กน้อย

"เป็นอะไรไปเคียวยะ ทำหน้ายุ่งขนาดนั้นทำไม หือ"

กว่าจะรู้ตัวผมก็ถูกหมอนั่นสวมกอดจากทางด้านหลัง ยิ่งตัวเล็กลงแบบนี้ทำให้รู้สึกอ้อมกอดนี้มันใหญ่มาก

"นี่ เคียวยะ ฉันรักเคียวยะ ถามว่าเป็นห่วงไหม กังวลว่าเคียวยะจะเป็นอะไรไปไหม ฉันกังวลสุดๆ แต่ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่เคียวยะตัดสินใจแล้ว ฉันรู้ว่าไม่มีใครหยุดความดื้อของนายได้  ดังนั้นฉันก็จะช่วยสนับสนุนเต็มที่..."

เจ้าม้าพยศอ่านใจได้หรือไง รู้ไปหมดว่าคิดอะไร

"แต่ทีหลังปรึกษากันก่อนก็ดี คนแก่รับเรื่องเซอร์ไพรส์ไม่ค่อยเก่งหรอกนะ"

"รู้ตัวด้วยหรือว่าตัวเองแก่ เจ้าม้าแก่"

"โถ่ เคียวยะ อย่าซ้ำเติมสิ"

 

เมื่อครบเวลากำหนด ในทีสุดผลตรวจก็ออกมาว่าผมตั้งครรภ์แล้ว

เจ้าม้าพยศมีงันเป็นม้าพ่อพันธุ์หรือไง กดครั้งเดียวติด เป็นหม้อหุงข้าวไปได้

 

 

 

แต่ความวุ่นวายมันไม่หมดแค่นั้น เมื่อข่าวที่ผมกำชับนักหนาว่าอย่าไปบอกใครเพิ่มอีก ดันไปเข้าหูหัวหน้าสัตว์กินพืช ซาวาดะสึนะโยชิ

"คุณฮิบาริ เป็นไงมาไง ทำไมถึง อี๊"

มันช่างหนวกหูนักจนฝากทอนฟาแสกหน้าไปหนึ่งที

"อูย ผมแค่มาเยี่ยมเท่านั้นเอง แถมคุณฮิบาริยังสบายดี ผมก็โล่งใจ" หลังจากนั้นซาวาดะสึนะโยชิก็รับการพยาบาลจากภรรยาซ้ายขวา

"ผมบอกเธอสองคนแล้วใช่ไหม ว่าอย่าไปบอกใครอีก"

"คุณฮิบาริคะ สามีภรรยาก็เหมือนคนเดียวกัน จะมีความลับต่อกันไม่ได้หรอกค่ะ" ซาวาดะฮารุชี้แจ้ง ผมไม่ควรเชื่อใจสัตว์กินพืชจริงๆ

หลังจากนั้นพวกสัตว์กินพืชเพื่อนซาวาดะสึนะโยชิก็ทยอยมาดูให้เห็นกับตา ทั้งเจ้าสัตว์กินพืชหัวปลาหมึกที่เข้ามาขำจนน่าแย่งไดนาไมต์มายัดปาก มากับยามาโมโตะทาเคชิที่นั่งหัวเราะเอาๆเพราะนึกว่ากำลังเล่นดอกไม้ไฟ เจ้าสัตว์กินพืชสุดหูรูดกับภรรยามาเยี่ยมพร้อมเหล่าตำราการตั้งครรภ์จากผู้มีประสบการณ์มีบุตรคนแรกไปแล้ว ฮานะ

ยังดีที่เจ้าสับปะรดมันไม่มาด้วยตัวเอง แค่เข้ามาล้อผมในความฝัน อยากขย้ำให้ตายมันยกแฟมมิลี่จริงๆ!!

ผิดกับทางคาบัคโลเน่มีคนรู้เพียงไม่กี่คน มีแต่คนสนิทที่ม้าพยศไว้ใจเท่านั้น เพื่อความปลอดภัยในชีวิตผมและเจ้าตัวน้อยในท้อง มันมีความเสี่ยงสูงที่ฝ่ายศัตรูจะรู้และหันมาโจมตีผม หรือไม่ก็คนในที่ไม่พอใจความสัมพันธ์ระหว่างผมกับดีโน่ เป็นครั้งแรกที่ม้าพยศเอ่ยปากให้ผมอยู่ที่ญี่ปุ่น ในฐานทัพใต้ดินของวองโกเล่ ส่วนเจ้าตัวยอมลงทุนที่จะบินมาญี่ปุ่นเกือบทุกสัปดาห

การตั้งครรภ์ไม่ได้มีอะไรมากกว่าที่วิตก ก็แค่รู้สึกไม่มีแรง เวียนหัวอาเจียนบ้าง อยากวีนใส่ม้าพยศอย่างไร้เหตุผลบ้าง แต่ส่วนมากผมก็แก้ด้วยการหลับซึ่งปกติผมก็เป็นคนง่วงนอนง่ายอยู่แล้ว ตื่นขึ้นมาก็วีนใส่ม้าพยศซักนิด ถ้าหมอนั่นอยู่อิตาลีก็ใช้โทรศัพท์เอา ทานสตอเบอร์รี่แก้อาการขมปร่าในคอ ก็กลับมาหลับได้สบายดี

 

ผ่านไปสามเดือน ท้องของผมนูนขึ้นมาเยอะค่อนข้างเยอะ หมอจึงขอตรวจอัลตร้าซาวด์ และผลที่ออกมาก็เหลือเชื่อ ผมท้องลูกแฝด เป็นแฝดสองคน ซึ่งมันไม่แปลกของคนที่ได้รับยากระตุ้นการตกไข่ อาจทำให้ไข่ตกเกินหนึ่งฟอง ยังดีที่แค่แฝดสอง ไม่เป็นแฝดสี่ห้าหกเจ็ด ผมไม่อยากจินตนาการสภาพเลย เจ้าม้าพยศก็ดูตื่นเต้นดีใจใหญ่ ก็แค่มีลูกไม่เห็นต้องดีใจอะไรนักหนา ถึงผมจะยอมรับว่าผมเองก็ตื่นเต้นเหมือนกันก็เถอะ

มันเป็นปกติที่พ่อแม่ของเด็กจะตื่นเต้น แต่ไอ้หน้าตาตื่นเต้นดีใจเกินหน้าเกินตาของพวกสัตว์กินพืชที่รอนอกห้องผมนี่มันอะไร!!

 

ยิ่งนานเข้าท้องก็เริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ขยับตัวไม่สะดวก ยังดีที่อาการแพ้ท้องหายไปแล้ว เพียงแค่ปวดหมื่อยร่างกายและไม่ค่อยชินกับสรีระใหม่ จะลุกจะนั่งก็ลำบากต ไปไหนมาไหนก็ลำบาก

ส่วนมากเลยใช้เวลาไปกับหนังสือ ซาวาดะสึนะโยชิที่เห่อหลานพอๆกับพ่อเห่อลูกไม่ยอมให้งานผมทำ จึงได้แต่นั่งเล่นนอนเล่นกับก่อกวนเจ้าม้าพยศไปวันๆ ที่จริงมันก็เบื่อแสนเบื่อ แต่ยังน้อยกว่าตอนที่ยังเดินไม่ได้เยอะ อย่างน้อยก็ได้ออกไปเดินเล่นได้บ้าง ไม่ก็นั่งรถเล่น ถึงจะอุ้ยอ้ายไปหน่อยก็เถอะ

พอเข้าเดือนที่แปด เจ้าม้าพยศลางานมันทั้งเดือน โดยมีลูกน้องแสนประเสริฐจัดการให้ ความเหนื่อยยากตกไปเป็นของริโก้เลขาเจ้าม้าพยศ

 

การคลอดจะใช้เป็นการผ่า เพื่อลดความเสี่ยงในหลายๆด้าน ทั้งด้านความปลอดภัยของผมและลูก และความเสถียรของพลังเมฆาที่ใช้หล่อเลี้ยงพลังสายหมอกอยู่ตอนนี้ ทุกอย่างเหมือนเป็นไปตามแผน จนกระทั่ง 1 สัปดาห์ก่อนการผ่าตัด

ในยามบ่ายที่ผมนั่งเล่นอยู่บนเก้าอี้โยก กลับมีอาการแปลกๆ เด็กดิ้นแรงมากจนจุก อาการปวดรุนแรงยิ่งกว่าตอนที่ผมอยู่เฉียดความตาย จนแทบจะงอตัวเป็นกุ้ง ม้าพยศซึ่งไปยกขนมหวานมาให้ถึงกลับปล่อยถาดขนมทิ้ง อุ้มผมขึ้นมา สั่งการเรียกเทตสึติดต่ออิริเอะ โชอิจิและทีมหมอที่รพ. ดีที่ฐานลับใต้ดินมีทางเชื่อมไปสู่ชั้นใต้ดินของโรงพยาบาลนามิโมริซึ่งอยู่ในการอุปถัมภ์ของตระกูลฮิบาริ

ส่งผมเข้าห้องคลอดโดยด่วน เพราะไม่ทันที่จะเตรียมการผ่าตัดอะไร การคลอดจึงเป็นไปตามธรรมชาติ ความเจ็บปวดครั้งนี้เทียบไม่ได้กับครั้งไหนๆในชีวิต ปวดจนเหมือนจะตายไปให้ได้ เหมือนพลังงานทั้งหลายในตัวถูกดึงออกไป คนแรกผ่านไปต่อมาก็คนที่สอง สมองผมเริ่มขาวโพลน อดทนอีกซักนิดอย่างน้อยก็ขอให้เด็กสองคนนี้ปลอดภัย หลังจากที่เด็กคนที่สองได้ออกมาโลกภายนอก สติของผมก็ดับลง

 

ทุกอย่างดูเบาหวิวไปหมด ผมรู้สึกเหมือนอยู่กลางพายุดอกซากุระ กลิ่นของซากุระตลบอบอวนจนมึนหัว ร่างกายหนักอึ้ง ราวกับไข้ดอกซากุระได้กลับมาอีกครั้ง เหมือนทุกอย่างกำลังโรยราดั่งดอกซากุระร่วงออกจากกิ่ง ร่างกายเหมือนจะแตกสลายไปตามพายุ ก่อนจะรู้สึกถึงมือหนึ่งที่มาดึงผมไว้ พร้อมกับเสียงจากที่ไกลแสนไกลดังเข้ามา

 

"คุณติดหนี้ผมครั้งใหญ่แล้วนะครับ ฮิบาริคุง"

.....................................................................................................................
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

เคียวยะถูกนำตัวเข้าห้องคลอดทันทีที่ถึงโรงพยาบาล

มันน่าเจ็บใจที่ผมไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย สิ่งที่ทำได้ก็แค่กุมมือเคียวยะให้แน่นที่สุด และให้กำลังใจ โชคดีที่ลูกของเราสองคนออกมาลืมตาดูโลกได้ปลอดภัย แต่ร่างกายเคียวยะกลับเย็น ชีพจรลดลง โชอิจิคุงซึ่งมอนิเตอร์เครื่องวัดความแรงของไพธาตุตลอดเวลา พบว่าพลังไฟเมฆาขนาดใหญ่ในตัวของเคียวยะลดลงอย่างรวดเร็ว ถ้ามันเกิดเร็วขนาดนี้อาจมีผลต่อชีวิตได้ แพทย์และนักวิจัยปรึกษากันเร่งด่วน แข่งกับเวลา

 

สิ่งที่ใช้พลังเมฆาจำนวนมหาศาล และเป็นอย่างเดียวที่อยู่ในตัวเคียวยะตลอดเวลา ......บูสเตอร์

บูสเตอร์ยังไม่ได้สลายไปและสูบพลังไฟไปโดยที่ผู้ใช้ไม่รู้ตัว และตอนนี้เคียวยะก็ไม่รู้สึกตัว เจ้าตัวไม่มีสติพอที่จะบังคับให้ร่างกายหยุดจ่ายพลังเมฆาไปที่เครื่อง สิ่งที่คนภายนอกทำได้อย่างเดียว ผ่ามันออกมา..

 

ไม่มีเวลาให้ตัดสินใจมากนัก เคียวยะถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดโดยด่วน เพื่อผ่าเอาบูสเตอร์สายหมอกออก...

 

ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปด้วย ได้แต่รออยู่หน้าห้องผ่าตัด พวกสึนะได้ทราบข่าวและเพิ่งมาถึง มาให้กำลังใจฉัน

 

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้อย่างเดียวคือความเคลื่อนไหวของประตูห้องผ่าตัด โชอิจิคุงเดินออกมา ดูจากสีหน้าแล้วข่าวที่จะบอกไม่ใช่เรื่องดี

"เพราะบูสเตอร์แปลสภาพเป็นอวัยวะในร่างกายไปแล้ว และไม่รู้ว่ามันกลายเป็นอะไร หมอไม่กล้าที่จะเสี่ยงผ่า" เท่านั้นขาที่เคยยืนมั่นคงทรุดลงมาจนต้องคุกเขา ฉันได้ทายาท คาบัคโลเน่ได้ว่าที่รุ่นที่ 11 แต่ฉันต้องเสียเคียวยะไปหรือ ทุกอย่างดูมืดมนเคว้งคว้างไปหมด จนกระทั่งมีมือตบที่ไหล่ฉัน สึนะ

 

"คุณดีโน่เชื่อในลางสังหรณ์ของผมไหม"

ฉันที่หันไป เห็นรอยยิ้มบางๆของสึนะพยายามให้กำลังใจฉัน

"คุณฮิบาริจะไม่เป็นอะไรครับ ได้โปรดเชื่อมั่นในมิตรภาพของพวกผม"

 

ก่อนจะมีหมอวิจัยผู้ช่วยโชอิจิคุงวิ่งออกมาจากห้องผ่าตัด มาบอกว่าร่างกายเคียวยะกลับมาเป็นผู้ชายเหมือนเดิม ชีพจรและอัตราการเต้นหัวใจกลับมาเป็นปกติ และเหมือนบูสเตอร์จะสลายไปแล้ว

 

เคียวยะถูกนำเข้าห้องเฝ้าระวังอาการ และย้ายมาที่ห้องพักผู้ป่วยในที่สุด

เมื่อรู้ว่าเคียวยะปลอดภัย พวกเราก็ได้เวลาเห่อสมาชิกใหม่ของแฟมมิลี

เด็กน้อยสองคน

 

ผ่านไปสองวัน เด็กสองคน ไม่ใช่สิ ลูกของเราสองคน ก็ได้มาอยู่ห้องเดียวกับคุณแม่ รอเวลาคุณแม่จะลืมตามาเห็นหน้าลูกชัดๆ

 

และในช่วงหัวค่ำ เปลือกตาเคียวยะก็ลืมขึ้นมา...

 

แต่ความรู้สึกผมบอกว่า ไม่ใช่เคียวยะ

 

โรคุโด มุคุโร่

 

"ดีโน่ ผมตื่นแล้ว คิดถึงผมไหม"

"ไม่ต้องมาแสร้งเป็นเคียวยะเลย มุคุโร่คุง"

"โอยะ สมเป็นนภาแห่งคาบัคโลเน่จริงๆ มองออกเลยหรือครับนี่" มุคุโร่พูดทีเล่นทีจริง จนผมชักจะคุมอารมณ์ไม่ไหว ผมห่วงเคียวยะมาก

"คึหึหึ มองผมเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อแบบนั้น ไม่สงสารคนที่อุตส่าห์ช่วยชีวิตภรรยาของคุณเลย

"นาย...ช่วยเคียวยะ แล้วเคียวยะอยู่ที่ไหน"

"ฮิบาริคุงแค่หลับลึกครับ ซักพักก็คงตื่น" ได้ยินแค่นี้ผมก็โล่งใจ แต่ยังมีเรื่องตะขิดตะขวงใจ

"ที่เธอช่วยชีวิตเคียวยะไว้ เธอต้องการอะไรจากเรา"

"โอยะ โอยะ ผมไม่ได้ต้องการอะไรหรือช่วยคุณหรอก คุณมาเฟีย ผมแค่ไม่อยากให้สิ่งบันเทิงใจของผมหายไปก็แค่นั้น"

เสียงหัวเราะช่างกวนประสาทเหมือนเดิม เคียวยะไม่ใช่ของๆนายซักหน่อย

"ยังไงก็แล้วแต่ ผมยืมร่างฮิบาริคุง มาดูหน้าหลานซักหน่อยเท่านั้น"

มุคุโร่ในร่างเคียวยะยืนขึ้นและเดินไปที่เปลนอนของเด็ก ฉันที่เพิ่งรู้สึกตัว จะไปห้าม แต่ก่อนที่มุคุโร่จะแตะต้องลูกของเรา

"ย....หยุดนะเจ้าสับปะรด!!" ก่อนที่ร่างเคียวยะจะทรุดลง หอบหายใจแรง

ผมรีบถลาไปรับร่างของเคียวยะ นี่เคียวยะจริงๆใช่ไหม

"คุณปล่อยให้เจ้าสับปะรดแตะลูกของผมได้ยังไง!!"

เคียวยะกระชากคอเสื้อฉันมาเขย่าพร้อมตะคอกเสียงดัง แต่ให้ตายเถอะแทนที่รู้สึกโกรธ ฉันกลับรู้สึกตื้นตันใจ

นี่แหละ เคียวยะของแท้... เคียวยะของฉัน

 

Tbc.

Talk กำลังคิดว่าอาจจะจบตอนหน้าค่ะ เรื่องดำเนินไปเร็วเนอะ นู่อ่านฟิคอังกฤษพวกผู้ชายท้องมาหลายเรื่องอยู่ เขาเขียนได้ยาวดีจัง ฮา ไม่เคยมีประสบการณ์ แถมเป็นลูกคนเล็กไม่เคยสัมผัสอะไรกับการมีลูกเลย ฮา ยิ่งตัวเองแฟนเฟินไม่มีเล้ย 

จบซีรี่ย์นี้ ก็คงเป็นเรื่องสั้นในครอบครีวมั้งคะ ก็จะพยายามถ้ามีอะไรแว่บเข้ามาในสมองนะคะ

 

ปล.ระบบเมนชั่นใช้ไม่ได้ในแทบเล็ท แง 

Comment

Comment:

Tweet

โทนของเรื่องเป็นแนวแบบไปเรื่อยๆนะ แต่ทำไมเราขำได้ล่ะเนี่ย ฮาความคิดน้องฮิที่บอกว่า ดีนะแค่แฝดสอง ไม่ใช่แฝดสี่แฝดห้า 555
ชอบค่าาาา น่ารักๆ

#6 By roku-san on 2013-09-23 16:10

อัพเร็วมากค่ะ!
พี่โน่นี่เก่งจริงๆ แค่ครั้งเดียวก็ติด ฮาาา XD
ลูกแฝดดดดด จะน่ารักขนาดไหนนนะ อรั๊งงง
คุณพ่อคุณแม่มือใหม่ได้งานยุ่งกันแน่เลย มาแบบครอบครัวสุขสันต์คนอ่านก็ยิ่งแฮปปี้ www..

#5 By SkyLark on 2013-08-12 11:43

อ๊ะ..นี่มัน คุณนายแอบมาเขียนเอง ต้อนรับวันแม่แหง๋มๆ question
ปล.ชอบมาก เวลาอ่านฟิค D18 แล้วเจอซัมติงระหว่าง 69 กับ 18 มันฟินคร่าาา

#4 By chaste-child on 2013-08-12 09:06

ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ ดีโน่ big smile big smile ได้มีลูกกับท่านฮิแล้วล่ะค่ะ

แถมได้ลูกแฝดซะด้วย อย่างงี้ต้องรอลุ้นตอนหน้าแล้วล่ะค่ะ ว่าลูกแฝดจะออกมาหน้าเป็นยังไง

ยังไงก็เอาใจช่วยคุณแม่มือใหม่นะคะ อิอิอิdouble wink

#3 By ♔ツバサ†アリア☆ on 2013-08-11 21:48

ช่วงแรกลุ้นมากค่ะะะะ
คุณฮิอยู่ในช่วงเฉียดตายมากๆ
ณ จุดๆนี้ขอขอบคุณเจ้าสับปะรดรากหญ้า มุคุโร่ ที่ช่วยคุณฮิ กลับมาาา oTTvTTo
อยากเห็นหน้าเด็กแฝดจริงงงงงงง แฝดชายหญิงรึเปล่าคะะะะะะะะ (. .////////
ยินดีด้วยกะคุณพ่อคุณแม่มือใหม่นะคะะะ ฮิvฮิ
ปล.อัพเร็วฝุดๆเลยค่ะะะะะ 6w6

#2 By TWINs on 2013-08-11 21:15

คิดตั้งแต่คุยกับโชอิจิแล้วว่าถ้าท้องได้นี่แสดงว่าพันธุ์ดีจริงๆ ฮาาา ไม่ทันไร ติดจริงๆ ด้วย 

ว่าแต่เค้าได้หลานสาวหรือหลานชาย หรือว่ามาแบบแพ็คคู่ //โดนตบฐานนับญาติมั่ว

คิดถึงความวุ่นวายตอนทุกคนเห่อหลานนี่มันน่ารักจริงๆ น๊าาา 

ปล.นู่อัพไวมาก //พัดโหมไฟอีก

#1 By IndigoMist on 2013-08-11 18:07

Tags